De voorbije vijf jaar is de diagnose en behandeling van erectiele disfunctie (E.D.) in een stroomversnelling terecht gekomen. De komst van orale medicatie voor de behandeling van erectiele disfunctie is hier zeker niet vreemd aan.

1. Erectiele disfunctie verdient medische aandacht

Dat erectiele disfunctie onze medische aandacht verdient is snel duidelijk. Amerikaanse cijfers tonen immers aan dat op de leeftijd van 50 jaar ongeveer de helft van de mannen aan erectiele disfunctie lijden of ooit al eens een episode van ernstige erectiele disfunctie hebben doorgemaakt. De invloed van dergelijk lijden op de relatie en de levenskwaliteit is duidelijk. Daarbij komt nog dat, eens de vijftig voorbij, de E.D. problematiek als matig ernstig of ernstig moet worden bestempeld. Dit is een indirect bewijs van een organische ondertoon.
Ettelijke Europese, zelfs Belgische gegevens bevestigen de Amerikaanse data, en maken het probleem wereldwijd belangrijk.

Daarbij komt nog de belangstelling voor de levenskwaliteit in de moderne geneeskunde en de totaalproblematiek van de ouder wordende man. Reden te over om erectiele disfunctie tot een belangrijk aandachtspunt te maken in de setting van bvb. een "mannenkliniek"

2. De redenen tot niet consulteren

Een beperkt deel van de mannen die aan erectiele disfunctie lijden, richt zich werkelijk tot een arts, meestal de eerste lijn, wat ook logisch is. De huisarts kent de patiënt in zijn globaliteit en binnen zijn gezin, en kan aldus snel en accuraat patiënt van dienst zijn.
Reden tot niet consulteren is niet alleen de taboesfeer die zeker bij oudere heren nog rond dit probleem hangt, maar ook de idee dat behoudens met onnatuurlijke en invasieve behandelingen het probleem verder toch niet te verhelpen is.

Over erectiele disfunctie praten is toch zeker een deel van zijn intimiteit en privacy prijsgeven aan een vreemde, en daartoe is niet iedereen zo maar bereid.

Tot slot mogen we ook niet de indruk wekken dat overzijn seksuele problemen een must is, en dat wie dit niet doet er ook niet bij hoort. Wanneer is een gesprek over algemene gezondheid het onderwerp seksualiteit wordt aangesneden en patiënt wenst hier niet op in te gaan, dan verdien dit vanwege zijn arts het diepste respect.

3. De onderliggende aandoeningen

De patiënt kan zich, als ogenschijnlijk overigens gezonde man, aanbieden met een probleem van erectiele disfunctie als dusdanig. In dit geval moet de arts zich ervan bewust zijn dat ED een symptoom kan zijn van onderliggende aandoeningen die beter preventief kunnen worden opgespoord. Dit is immers ook vaak de indirecte wens van de patiënt. Het is dan ook belangrijk deze zorgvuldig op te sporen, en aandacht te hebben voor diabetes, bloedvet problemen en cardiovasculaire aandoeningen. De risicofactoren van deze aandoeningen en deze van erectiele disfunctie zijn immers vaak dezelfde.

Anderzijds kan erectiele disfunctie zich presenteren als gevolg van een gekende aandoening of behandeling. In dit laatste geval moet de patiënt weten welke behandelingsmogelijkheden er bestaan en waar hij die hulp kan vinden.

4. Hoe erectiele disfunctie diagnosticeren ?

De diagnose van erectiele disfunctie is subjectief en persoonsafhankelijk. Voor wetenschappelijk onderzoek worden verschillende schalen en vragenlijsten gebruikt. Deze hebben echter allen hun beperkingen.

De diagnose en behandeling van erectieproblemen en van seksuele problemen berust op gesprek en teaching, en dat vraagt veel tijd en inzet, en een goed patiëntencontact. Uiteraard heeft een klinisch onderzoek en bijkomende testen hierbij ook een plaats.

De hedendaagse behandeling van erectiele disfunctie is voor het grootste deel symptomatisch: ze pakt de problematiek adequaat aan, maar ze is meestal niet genezend.

De oudere behandelingen zoals erectieprothese, vacuumpomp en intracaverneuze zelfinspuiting worden niet echt vergeten, en bewijzen voor een aantal patiënten zeker nog hun nut.

Het overgrote deel van de patiënten kan momenteel echter met succes gebruik maken van een perorale therapie.

5. De perorale therapieën

Hier kunnen verschillende wegen worden bewandeld:

6. Besluit

De correcte aanpak van erectiele disfunctie verdient in onze moderne samenleving zeker een plaats. Patiënten moeten weten waar ze terecht kunnen. De best geplaatste persoon is zeker de huisarts. Een mannenkliniek biedt hierbij alle nodige bijstand zowel op medisch als op psychisch vlak, en met ook de aandacht voor het koppel in zijn totaliteit.
Erectiele disfunctie behandelen is zeker niet alleen een pil voorschrijven, maar vereist aandacht, opvolging en advies.
Een bewustmakingscampagne is zeker nuttig, maar anderzijds dient ook ons respect uit te gaan naar mannen die aan erectiele disfunctie lijden en erin berusten, misschien maar tijdelijk, omdat ze er nog niet klaar voor zijn in openheid over hun probleem te praten.

Ga naar volgend artikel: erectiestoornissen en cardiovasculaire aandoeningen

Bron: Gezondheid en preventie vzw