Waar vandaan: Literatuur > Poëzie van de dag > Lenteonweer
Poëzie van de dag
Lenteonweer
Lenteonweer
Mijn blikken beroeren het droeve van 't lijden
van rozen die breken in zwiepende wind
aan horizon toornen zich wolken die schreiden
als reuzen in eindtijd; stil weent een kind
Wild veegt een regen en hagelt op straten
omarmt en wurgt de natuur met geweld
parken en lanen nu leeg en verlaten
reeds zie je de eerste bomen geveld
De hemel spuwt vuur, een kraaienvlucht trekt
als diepzwarte as naar waar het gebrand
en laatste gedachte aan redding genekt
voor altijd verloren, tot het duister verband.
Sunset
Zelf poëzie insturen?
Dat kan: stuur naar poezie@seniorennet.be !
Let op: u moet zélf de auteur zijn van het gedicht om toelating te geven voor publicatie op SeniorenNet.
 |
| |  |
| |  |
In favorieten opslaan | | | 
|
|
Een vraag of een probleem op SeniorenNet? Kijk dan in het Helpcentrum (klik hier). Als je het daar niet kan vinden, helpen we je via e-mail op support@seniorennet.be. |
