Poëzie van de dag

ONTMOETING

Warme Lach en kille Traan
kwamen mekaar 'ns tegen
op dezelfde wangenbaan
langs ranke rimpelwegen.

"Oei" zuchtte 't kille ding
ben uit verdriet geboren
diep-droeve herinnering
die harten kwam verstoren.

Boven hen knippert een oog
de Traan wou zelf gaan huilen
maar werd met streepjes droog
toen rust verdriet ging ruilen.

Toen gaf de Lach een warme hand
de zon deed ogen zingen
nabij kwam heerlijk dromenland
geen wolk kon dat verdringen.

Verscheen ineens een Vreugdetraan
hielp mee geluk oprapen
de dag kwam aan z'n einde staan
een mens ging heerlijk slapen.

Sindsdien is vreugde nà verdriet
een vast tapijt gebleven.
Zelfs als men geen uitweg ziet
zal Lach z'n blijheid weven.