Poëzie van de dag

Wachters van de tijd

Twaalf uur slaat de klok,
de klok slaat twaalf
en alles is rustig.
"Doof de vuren."
(Roep van de nachtwacht)

Ik heb ze altijd lief gehad,
de wachters van de nacht,
de hoeders van de tijd
die uitkijken met stille kracht
naar licht
en hoop op morgen.

De wakende met trage stap,
die donkere uren telt
en aan de slapenden,
of wie de slaap niet vinden
meldt dat alles veilig is.

Ik heb ze lief
die in de stad bij nacht
de vele ramen weten,
waar pijn en licht nog brandt
en vuren smeulen, ongedoofd,
van twijfel, leed, onzekerheid.

'k Weet van de tijd lang
hoe ze heten: "moeder"
de koele hand heel zacht
op 't hoofd van haar onrustig kind,
of "vrouw"
aan 't bed van wie de dood
niet vindt.

Ik heb ze altijd
lief gehad
de zachte hoeders van de aarde,
de wachters van de tijd,
die voor de mens
de hoop bewaarden
op morgen en op eeuwigheid.

Give