Poëzie van de dag

BRON VAN RUST

De rosse weerwolfmaan
bescheen die winternacht
het koperen Christuskruis
feller dan ik had verwacht.

Ik riep om haar, krijsend
uit alle macht. Met een
olielamp kwam zij kijken
naar mijn jammerklacht

Wiegde mij in haar armen
zong 'slaap kindje zacht'
terwijl ze wees naar de
sterren met al hun pracht.

Wat was zij zacht en lief.
Daar heb ik vele jaren later
nog vaak aan teruggedacht.

Vooral nu ze met een
koperen Christuskruis
wordt weggebracht.

Of teruggebracht.....
naar een bron van rust?

Weer word ik door
haar gesust !

Aendenboom Claude
(SeniorenNet bezoeker)