Poëzie van de dag

Vochtig

Het is vochtig onder water.
De waterspiegel zal gespleten worden.
De thuisloze zal in deze ruimte een thuis vinden.
Een woning tussen berg en dal.
Zoals dag en nacht
waartussen hij, de amfibie,
een brug zal slaan.
Niet te achterhalen
De warmloze kaars in de cadans van de stilte
Oeverloos
En in deze smalle sloot
Sloot zich een kikkerfamilie
Onder de schaal.
Zodat de stilte weer hoorbaar werd.
Ook het gekwaak,
de overvloedende adoratie
Ze strekken hun koppen
Zwaar en slaperig ademen hun slapen.
Doorheen de puilende ogen veert zwabberig de groene gloed.
Langs onder bekeken
dit schouwspel van kwakers
Aanschouw een rode gloed.
Zelfs iets pikant
krijgt hun kikkerpoel.