Poëzie van de dag

Omzien naar morgen

Ik schuif mijn kleine stoel bij
bij de tijd die ons nog rest;
verkilde voeten warmen
aan jullie kachel van gezelligheid
en zachte woorden
die vriendelijk me omarmen.

Ik schuif mijn stoel bij
weer thuis in jullie veilig nest.
Ik zag de lampen branden
van buiten al
en rook de geur
van vele verzen aan de wanden.

Ik schuif een stoel bij
en voel me hier weer best,
nu aan de vensterranden
de winterzon verkilt
en stolt tot pure schoonheid
van ijzige bloemguirlanden.

De lege stoelen dragen namen:
'voorbehouden' aan mensen
die op weg nog zijn
en zeker zullen komen.
Hun glaasje staat gevuld
met gulle vriendschapswijn,
nog even wat geduld..

We zullen nog wat wachten.
De koffie op de ovenplaat
zingt zacht een deuntje uit je dromen.
Van elke gast vermoed ik het gelaat
en veel geliefde handen
die wij elkaar bedachten..

De gastvrouw bloost glimlachend:
"Van harte welgekomen."

Give