Poëzie van de dag

Als men mij vragen zou Norge te beschrijven -
waarmee zou ik dan het best beginnen?
Ik kan het juiste blauw niet vinden noch de de vele tonen wit en grijs
van de wolkenplukken die tussen groenig-witte rotsen drijven,
zich spiegelend in zovele fjorden – stille sloepen in de geest.

Zal ik vertellen over de ijle wind die, getemperd door een frele zon,
de heideplakken streelt langs de Peer Gyntvegen,
waarvan de ruigheid mij tot in de vezels raakt -
of van de minuscule vennen, her en der verstrooid
als spiegels, die toegang geven tot het mysterieus verleden?

Misschien moet ik wel het zuivere water vatten
dat in oneindig veel variaties doorheen de watervallen bruist:
over ’t kleurenspel van miljarden druppels in het licht,
die hun vochtige sluier spreiden over de bemoste stenen
voor het zich weer verder spoedt?

Neem ik je mee naar het zachte, glooiend Gudbrandsdal
waarover in de verte Jotunheimen waakt, de huizen van de reuzen?
Er zit iets dreigends in hun flanken en besneeuwde toppen
die fluisterend oude sagen uit lang vervlogen tijden zingen,
bevolkt door trollen en hun grollen, klein en groot.

Of zal ik vertellen van de oude huizen in intiem palet neergeplant
aan de voet van Haakonhallen, waar vorsten koning werden?
Eeuwenlang klopte hier het hart van Bergen, met zicht op verre einders,
door Grieg en Holberg in lied en vers bezongen en beschreven,
waar elke steeg een eigen doorkijk biedt op vroeger.

Probeer ik de stille schoonheid van Haukeliseter te beschrijven?
Dit greep mij nog het meeste aan, ik zal die aanblik blijven koesteren:
daar, boven de Hardangervidda in één tent, met uitzicht op het meer
word je één met water, vuur en aarde, maar raakt je bovenal de geest
van dit ongerepte Noorse land dat je nooit meer echt verlaat.

Daarom : lààt me mijn herinneringen, hoe onvolkomen ook,
laat me verder dromen van de bergen en de dalen
en van de band die van mensen vrienden maakt
die, eerder nog dan onvolmaakte woorden,
onze reis beschrijft door Trollenland.

Robert Embrechts