Poëzie van de dag

Die avond en die gouden roos.

't Is steeds een eigen volk geweest,
de trotse stam van Eburonen,
een Prinsbisdom
wat dwars van leest,
wat weigerig om vreemden
en wie van verre kwam
't ware gelaat te tonen.

Een zwarte bergenland dat droomt
vol kleurige contrasten
van vlekken paars op schrale grond
en wolken witte lente
waar 't Hageland zijn grenzen zoomt..
van schetterend feest en carnaval
en veertig dagen vasten.

Een volk dat lacht en lak heeft
aan vreemde grenzen, dwaas
door het broederland getrokken,
en eeuwen al in spreidstand leeft
op beide oevers van de Maas.

Waar 't eikenhout dan ook mag zijn
zij 't bronsgroen of nog kaal,
er rijdt alleen bij dag een trein,
bij nacht wordt er gemind, geslapen,
gedroomd wellicht, maar dan wat trager
want Limburg zingt zijn eigen taal,
niet meer dat toontje lager.

GIVE