Poëzie van de dag

Je was zo mooi,
luchtig als een elfje
dansend in de ochtenddauw...

En je ogen,
in een wonderlijke droom verloren,
hopende op het onmogelijke...

Toen wisten we nog niet
dat je niet lang leven zou
je was als een vlinder...

Een menselijke vlinder
die vrij wou leven...liefhebben,
gewoon zichzelf worden...

We waren jeugdvriendinnen,
zo verschillend maar complementair
na zovele jaren,mis ik je soms nog...

Als je lachte,verscheen een kuiltje
in je blozende wangen,en je ogen
fonkelden van plezier...

Je was in feite wat ik wou zijn:
een blond engeltje met azuren kijkers
en ik bewonderde je teerheid...

Maar plots werd je doodziek,
zwak,triest en doorschijnend,
je was amper twintig...

Je verliet ons op een lentedag...

Bosrankje