Poëzie van de dag

Mensen komen in mijn leven
gevraagd en ongevraagd
als schepen in mijn vaargeul
soms in mijn eigen baai
verankerd in mijn ziel

Onze loopbruggen parallel
met kleine deiningen
genietend van dezelfde bries
dezelfde golfslag
de zonsopgang soms
verschillend ervarend

Plots
een loopbrug in
het anker gelicht
achtersteven
een schuimend spoor
niets meer
de ankerplaats
een litteken in mijn ziel

Sluit ik mijn baai
dan heb ik geen aanvoer meer
sla ik op drift
dan kan ik anderen raken
doch
ik moet varen

In mijn vaargeul
zullen steeds schepen passeren
vroeg of laat
moet ook ik
ankeren

Fernanda