Poëzie van de dag

Mededogen

Alles wat mijn bestaan een reden gaf
werd ooit v󳲠mijn ogen weggemaaid
Als een stuk wrakhout
met een duizend kilogram zwaar kloppend hart,
sleepte ik mij
door elke beangstigend lege dag v󳲠mij .

Toen , vele jaren later
op de bodem van mezelf gespoeld ,
door de zilte zee van tijd gezuiverd
werd ik wakker
voor het eerst herboren
verwonderd en vrij
klaar om weer lief te hebben ,
ik was mijn angel kwijt ....

Azuur