Poëzie van de dag

Die laatste zomerdag...in mijn tuin...


Die laatste zomerdag, wou ik even alleen zijn met mijn
tuin.Het leek bijna op 't eerste liefdesafspraakje van een
bakvisje.'k Was zenuwachtig, onrustig, opgewonden,
vol verwachtingen...Zoals altijd wanneer ik me onzeker
voel,begon ik zacht te fluiten.....

Ik deed de achterdeur open,en plots overweldigd door
zoveel gevoelens,dat ik er zowaar duizelig van werd,moest
ik met een zucht even tegen de deurstijl aanleunen.
Ik werd er stil van... het was net of ik mij op de drempel
van een kerk of tempel bevond. De natuur geeft mij dikwijls
dat sacrale gevoel van "heilige mysterie...."
Alles was zo vredig rustig....zelfs de vogels leken te zwijgen....
geen tochtje wind....alleen die deugddoende zon,die me heel
aangenaam verblijdde en streelde....met haar felle stralen.

Zonder het te beseffen,deed ik mijn sandalen uit,
en blootvoets stapte ik het warme gras in...,zo vederzacht
donzig als mos.Wat een aangenaam gevoel, bijna sensueel.......
'k voelde me weer helemaal één worden met die wondermooie
heilzame natuur!

Mijn tuin is nu wat verwilderd, maar toch nog o zo prachtig...!
Alle planten voelen er zich vrijgevochten en mengen hun
bloemen,bladeren,stelen, stengels en rankjes,zonder elkaar
te storen of te overheersen,met een aandoenlijke bijna
tastbare harmonieuze liefde...

Ik bleef even staan voor de bruidsluier die nog volop aan het
bloeien is,maar waarvan toch witte trosjes al bruinen,en de
fijne fréle bloemkelkjes vallen heel langzaam, één voor één
in de vijver vol waterlelies.
Enkele vliegen rusten even op de grote blinkende bladeren en
genieten van die laatste warme zonnestralen.....
Twee grote hydrangeas staan er nog te stralen in volle pracht,
en hun blauwe bloemen lijken op een heldere hemel...
Een beetje verder,pronken paarse "kaarsjes",hun mutsje
opwaarts gericht,wachtend op 't bezoek van nog enkele
schaarse resterende seizoenvlinders.

In de nazomer lijkt een tuin altijd wel het exclusieve eigendom
van allerlei soorten spinnewebben...Wonderlijk is dat toch !
September is voor de spinnen de "invasiemaand",in massa
plegen ze met sukses een coup op het bewind over de tuin!
Mijn hele leven sta ik al vol bewondering voor het werk van
de spinnen die zulke mooi symetrisch gestructureerde netten
weven...
Hun naam alleen al,bracht mij bij de wereld van de legendes.....
Arachnea...,Ariadne... met haar zijdendraad in het labyrint.
De spinnen kregen dan een naam en ik observeerde hoe zij
leefden.
Bij dageraad, vol dauwdruppels, glinsterden de webben tussen
de takken.Later, in de middagzon, trilden ze langs alle kanten ,
vol allerlei insekten...Ik hou van alle dieren en ik vond het zo
spijtig voor de vliegen, muggen,wespen,maar tja.........,
'k geloof dat alles een reden heeft dus..

Vandaag wou ik afscheid nemen van mijn tuin,op de laatste
dag van de zomer,en het was nog moeilijker dan ik dacht,
want een tuin leeft...hij ademt, beweegt, geniet, lijdt, groeit...
en ook soms...sterft !

Elke plant heb ik gekozen, een plaatsje gegeven en goed
verzorgd,haar groei gevolgd en bewonderd...sommige dagen
sprak ik er mee,en er bestond een soort magisch contact vol
energie...
Alleen als men echt heel dicht bij de natuur staat kan men zoiets
voelen,het is een uiterst fijne beleving...
Zelfs was ik de laatste tijden minder aanwezig bij mijn planten,
ik weet nu dat ze mij begrepen hebben,en dat ze gelukkig zijn in
hun microcosmos....

Mijn tuin is gelukkig en heeft het mij in al mijn zintuigen laten
voelen....Ik mocht de pracht er van zien en bewonderen,
ik mocht de bedwelmende geuren ruiken,ook naar de fijne
geluiden van de natuur mocht ik luisteren,ik kon met mijn
vingertoppen,of soms zachter met de palm van mijn hand,
alles strelen en voelen om alzo de smaak van mijn tuin te mogen
proeven,daartoe heb ik ondermeer een mooi zachte,
licht oranje oostindische kers geplukt en gesavoureerd...
Zo was ik tenvolle één met mijn tuin, met de natuur,in een
innige alles omvattende omhelzing...

Mijn laatste blik was voor mijn vijvertje,mijn Oosterse
meditatieplekje...
Omringd door hoge bamboe, diverse Aziatische plantjes,
met een mooie zingende fontein en alle soorten stenen,
was het mijn "zen" plaatsje waar ik mezelf kon tegenkomen
wanneer ik daar, op moeilijke momenten, in de lotushouding
eindelijk tot rust kon komen....

Met een beetje nostalgie,maar ook veel vreugde,heb ik mijn tuin
al zingend verlaten....

Je chante : -" je viens te chanter la ballade,la ballade des gens
heureux,je viens te chanter la ballade, la ballade des gens heureux..."

Bosrankje