Poëzie van de dag

Pro Justitia 

De man zat diepgebogen,
voor de tafel neer.
Hij heeft net gewikt,
en gewogen.
Deed de verdachte het
nu werkelijk weer,
of heeft de getuige
ditmaal gelogen?

Vreemd toch dat een mens,
over iemands anders lot moet beslissen.
En dan hangende, het gevoel
dat hij zich ook wel eens kan vergissen.

Hij sluit het dossier,
de handen in het hoofd.
Nu moet hij het vonnis vellen,
zich niet langer kwellen,
en doen waarin hij vast gelooft.

Waarschijnlijk heeft hij een goed salaris,
dat moet wel, tegen omkoping.
Maar ook dat hij moet doen wat zwaar is,
geen in 't wilde weg ontknoping.

Jure