Poëzie van de dag

Tot mijn laatste snik

Hoe zou ik aan Vlaanderen denken,
Vlaanderen dat ben ik!
En al wat Vlaanderen mij kon schenken,
draag ik mee, tot mijn laatste snik.

Het ritme van het Vlaamse leven,
is de gongslag van mijn hart.
Ik voel "de TIJL" in mij herleven,
hij die onrecht guitig tart.

Ik loop langs Vlaamse wegen,
Stukjes bos of akkerland.
En kom ik kinderen tegen,
dan zingen we naar Vlaamse trant.

Hoe zou ik aan Vlaanderen denken?
Vlaanderen, dat ben ik!
Ik zal aan Vlaanderen wederschenken,
al wat ik kan, tot mijn laatste snik...

Ninjavincent