Waar vandaan: Literatuur > Poëzie van de dag > De oudjes in het gesticht
Poëzie van de dag
Ze zijn met zovelen,op en versleten,
De oudjes in het gesticht.
Ten dele gebogen,ten dele vergeten,
Ze hebben HUN arbeid verricht.
Ze schuiven strompelend door sombere gangen,
Het ruikt er een tikkeltje verduft.
Hun knoken zijn stram, verschrompeld hun wangen,
Er is méér dan eentje, dat zucht....
Wat late zon streelt hun grijs-witte haren,
De herfst zit bij hen in de tuin.
Mijmerend vertellen ze, wat ze eens waren,
Enkelen zijn aan het kauwen op een pruim (tabak).
Hun dochter, hun zoon, hun kleinkind, hun kinderen,
Ze komen soms wel eens op bezoek.
Het licht van de ogen begint te verminderen,
Ze glanzen, maar houden zich kloek.
Ze zijn met zovelen,op en versleten,
Die oudjes in het gesticht.
Ten dele geborgen, ten dele vergeten,
Daarom maak ik voor hen, dit gedicht.
Ninjavincent
Zelf poëzie insturen?
Dat kan: stuur naar poezie@seniorennet.be !
Let op: u moet zélf de auteur zijn van het gedicht om toelating te geven voor publicatie op SeniorenNet.
| | | | | In favorieten opslaan | | |
|
Een vraag of een probleem op SeniorenNet? Kijk dan in het Helpcentrum (klik hier). Als je het daar niet kan vinden, helpen we je via e-mail op support@seniorennet.be. |




