Poëzie van de dag

Bleu..

Van toen ik jou voor 't eerst zag,
-die tijd is spijtig al zolang voorbijgevlogen-
weet ik alleen nog
het schitteren van je donkerbruine ogen
en je wat vaak geoefende verlegen lach.

Het was 'n veel te rokerige thé-dansant
met drukke bar waar het naar bryllcrème geurde,
naar jongens..en goesting in een meisje...
Ik weet niet meer wat er toen plots gebeurde
en dat ik zomaar aan je tafel stond vlakbij de kant.

Hoe ik als prille bleu de moed vond je te vragen,
want dansen 'en public' had ik nog nooit gedaan
en we hadden thuis geen zussen,
maar 'k zie nog dat je knikte en blozend recht ging staan,
dat mijn verstand op nul ging en de lichten voor nen tragen.

Vermoed dat wij die keer niet veel vertelden aan elkaar,
wel dat je lachte, dichtbij en naar viooltjes geurde,
maartse viooltjes in de sneeuw.
En dat dit niemand anders daar, alleen aan ons gebeurde,
de druk, zacht, van je vingers en 't kriebelen van je haar.

Ik weet nog dat 't warm was en dat je Joke heette.
Er was alleen nog Joke toen en ik, op heel de aarde,
een godenkind me levenswarm nabij..
Kostbaar geluksmoment dat ik heel graag bewaarde,
zovele jaren al...
en dat ik toen 't voorbij was, uit alle poriën zweette.

Give