Poëzie van de dag

Vreugdetranen...

Een merel met verkleurde bek,
die zich niet meer van de jongste wist,
zat vaak vereenzaamd op z'n plek
mijm'rend over een stronk als kist.

En waarom zichzelf bedriegen
zijn poten deden flink wat pijn
hij kon nauwelijks nog vliegen...
...kon hij maar eeuwig jeugdig zijn!

Hoorde hij daar geen regendrup
bij 't blauw van een zonnewijsje?
Op 't blad van een vergeelde schup
drupten tranen van een sijsje.

De merel zag haar groot verdriet
en hief z'n beide vleugels op.
"Kom dicht bij mij of wil je niet?"
Het sijsje hield met wenen op.

Zij vloog stilletjes dichterbij
"Kom, jongen, laat ons zingen"
De merel knikte blij van "ja"
toen gebeurden fijne dingen.

Komt daar de tuinman traagjes toe
hij slaat de beide vogels gade
en wacht op hun gezanggedoe
want twee liedjes zijn nu samen.

Een merel en een sijsje
zo verschillend...en toch niet
zingen nu een hemels wijsje
in perfecte harmonie.

Frido