Poëzie van de dag

Mijn stenen bruid

Elke meter die ik uit huis ga,
verwijder ik mij verder
van het geluk.

Zonder m'n tederste huid,
Mijn stenen bruid.
Ik ben verslaafd aan dit huis,
en haar contouren.

En nochtans,
het is een doodgewoon huis.
Op een woonerf.
In de stad.

Het is haar stilte,haar groen.
Haar ogen en haar armen.
Haar zwijgen en praten.
Luisteren ook.

De boeken en chaise longue.
De dromen opgestapeld
langs mijn handen.
Het verdriet aan de muren.

Mijn hemelbed.
%'n vers gestreken lakens.
En m'n geliefde,
om er samen plooien in te maken.

M'n ziel.

Uvi