Poëzie van de dag

De trui van mijn vader

Vandaag ben ik op zolder geweest;
ik ga verhuizen en moet sorteren...
moeilijke en toch leuke bezigheid.

Ineens,heel onverwacht,in een grote
doos,vind ik een trui...
de bruine wintertrui van mijn vader.

De trui die hij droeg op de dag van zijn
ongeval...zo lag hij,met deze trui,onder
de boom die hem geveld had.
En later nog,in 't ziekenhuis,op de
brancard in de spoed...

Met een glimlach op zijn gelaat,en met
zijn lievelingstrui om in 't bos te werken,
(hij noemde het spelen)
In zijn bos met de hoge dennen...
Had hij kunnen weten dat zijn lieve bomen
ook soms levensgevaarlijk kunnen zijn!!!

Hij zei,twee weken voor zijn ongeval;
"ik hoop dat ik ooit heel onverwachts in
't bos sterf...als ik nog gezond en gelukkig
ben,en dankbaar voor een goed gevuld leven...
Ik moet mij voor niets schamen en heb
altijd mijn best gedaan"

"Eén ding mag je nooit vergeten" zei hij
toen nog;"wees altijd verdraagzaam en
vol respect voor de mensen,ook al zijn ze
anders dan jezelf.Probeer ze te begrijpen
en laat hen aan je tafel eten,luister naar hen
en help hen als het kan"

Ik begreep niet direct waarom hij mij dit
zei,want zo had hij mij toch grootgebracht!
Ik denk dat hij een soort voorgevoel had...

Het is veertien jaar geleden en ik heb
altijd geprobeerd zo verder te leven.
Nooit zal ik veranderen en zal altijd trouw
blijven aan zijn levensfilosofie,die ook de
mijne is.

Zijn trui heb ik nooit gewassen,en toch
ruikt ze nog heel fris...naar het bos...
naar mijn vader...
Ik heb ze daarstraks tegen mij gehouden,
heel dicht bij mij,een hele tijd...en ik
heb er bittere tranen mee geveegd
want ik huilde als een ontroostbaar kind!
Het deed pijn,en toch,was ik bijna gelukkig,
ik had mijn vader even teruggevonden...

Zijn bruine wintertrui neem ik mee naar
mijn nieuwe woning...ik zal die altijd en
overal meenemen,overal tot in mijn graf.

Bosrankje