Poëzie van de dag

Ons levenslot

De levensstroom
zoekt een weg
langs klippen
ravijnen en dalen,
volgt zijn eigen bedding
en kanalen.
Stroomopwaarts varen
in immens grote baren
geen mens
kan daarin slagen.
Soms droogt de bron op
waar hij ontspringt,
de dood van een kind.
Bij anderen vloeit hij
langs bloeiende tuinen
met hier en daar
een doornenhaag.
Oevers van woestijnen
het lot
van alleen over te blijven,
eenzaamheid.
Sommigen verdwalen,
ontbering, ziekte,
honger en dorst.
Ze snakken naar
het "levende water"
schreiend bittere tranen.
De levensstroom
laat niemand los,
wat hij voor ons
in "petto" heeft,
dat is ons lot.

Hilde m