Poëzie van de dag

Dat oude orgel

Toen ik 't orgel daar zo aantrof
leek 't leven er in tijden vergaan,
erg lusteloos,en dof onder 't stof
zoals 'n huis,te lang leeggestaan.

Als symbool van 'n mank beheer,
gebrek aan evolutie uitdrukkend,
kwijnend wachtend op ommekeer,
't geringe bestaan hulpbehoevend.

't Oude orgel met verlatingsangst,
heel trouw en dienstig jarenlang,
steeds gastvrij,voelt nu 't wrangst
hoe eenzaam het is in lediggang.

Het licht der hoop bleef branden
om als vanouds bedrijvig te zijn,
orgelboeken met vele bestanden
willen weerklinken in volle schijn.

't Lot leek 't orgel gunstig gezind,
het werd ter veiling aangeprezen,
waar een kenner er heel gezwind
goed wist hoe er mee om te wezen.

Het ging naar ergens in Amerika
men danst daar op elke orgeltoon,
ze zijn er gek op antiek uit Europa,
en 't orgelleven is weer zo schoon.

Alterego