Poëzie van de dag

De Zee

Wonderlijk en zo mysterieus,
waren zee en maan
immer mijn vertrouwelingen...

Met de maan mis ik geen afspraak,
want overal waar ik mij bevind,
wacht ze geduldig op mij.....
De zee, was ik lang ontrouw...
Al bleef ze altijd in mijn gedachten.

Toen ik vorige week,
eindelijk er naartoe reed,
voelde ik mij zo ongeduldig
als een klein kind ....

Het obsederende geruis
was ik bijna vergeten maar
op de dijk aangekomen
herkende ik het onmiddelijk.

Lang kon ik niet wachten,
en vloog bijna naar 't strand,
de zee tegemoet....
Sandaaltjes en tasje liet ik achter
in 't zand, en begon te lopen...

Er bestond geen tijd,
geen leeftijd meer......
Ik voelde mij ineens
zo vrij als een vogel
zo licht als een vlinder....

Die bijzondere zeelucht,mengeling van iodium,
visgeur en zout, maakte zoveel gevoelens los
diep in mij, dat ik me even op 't zand liet vallen,
ten prooi aan gemengde, onbeschrijfbare emoties....

Door een tranengordijn, keek ik naar de zee
en zag hoe ze zich soepel strekte om 't strand
schuimbekkend te strelen terwijl de rode zon
schelpjes en kleine doorschijnende kwallen
liet glinsteren onder de late stralen.......

Ik wou ze nu voelen, en als een speels kind,
liep ik door de kleine stervende golven, op een
tapijt van zeewier, die gelijk de lange lokken
van een zeemeermin vloeiden met eb en vloed.....

De zoute smaak van mijn gelukstranen mengde
zich met die van de zee op mijn droge lippen
en werd bijna zo zoet als mijn jeugdherinneringen.....

Haar geruis werd nog sterker,bijna kwellend
en prikkelde mijn zenuwen zoals de bolero van Ravel......
en toch hou ik van beide, eeuwige tegenstrijdigheden.

Vol diepe gevoelens, wou ik dan zo vlug mogelijk
terug naar de dijk, naar mijn lief die op me wachtte...
En als hij mij ,vol liefde en begrip omarmde,wist ik
dat de cirkel gesloten was. Ik ben op het einde van
mijn zoektocht en dankbaar voor mijn groot geluk.

Bosrankje