Poëzie van de dag

In milde avonduren

Nog vloeien en verwaaien zich
in ‘t monotoon de dagen
en dat wat als een smart geboren
wordt door mij in de nacht bezworen
die ‘k pijnvol in mijn harte draag

Toch maak jij dorre akkers vruchtendragend
’t verzachtende doorploegd het zijn
in wat nu milde avonduren; hoe teder
is de dans in kaarsenschijn
in ‘t vurig rood van vlam gebonden

Mijn ogen hebben jou gevonden
als schaduw op een witte wand
die mij in ’t innerlijke raakt
nog in een droom mij warm omarmt
en liefdevol neemt bij de hand.

Sunset