Poëzie van de dag

Tussen twee buien

Hevige buien hebben onze balkonbloemen verwoest.
Hun rokjes hangen huiverend in flarden, neergeslagen
door wind en regen...
Waar is hun pracht gebleven ?
De kleuren pronken toch nog... ook zonder zon !
Sommige zijn zelfs lumineuser dan vroeger.

Mijn blik wordt aangetrokken door de
uitgebloeide clematis...
Heel diep in mezelf blijft ze bloeien als nooit tevoren !

Met tederheid denk ik aan haar eerste bloemen,
kleiner dan verwacht maar zo roze als een
babyhuid en o zo zacht....

Ik laat mij drijven in een kleurige wereld....
de plantenwereld...
De eeuwigheid draag ik in mij, als een zwangere vrouw
heel bewust van haar lichaam, van haar bestaan.

Langzaam word ik één met de clematis... ik begin
alles anders te voelen.. ook mijn denkpatroon is
aan 't veranderen...

Ze weet zoveel, wil me alles leren maar kan niet
spreken...
Omdat ik open sta, ben ik receptief voor haar energie..
Woorden zijn nu echt overbodig !

Ze communiceert met mij op een heel andere manier
en, ik denk... of zij.... of beiden.... : we hebben alles
in ons, aarde en hemel, sterren en planeten, zeëen
en oceanen maar ook leven en dood, warmte en koude,
licht en duisternis, verdriet en vreugde, zachtheid en
brutaliteit, liefde en haat... yin en yang dus...

Waarom vinden we zelden evenwicht en harmonie ?

De zon schijnt ineens op de laatste bloem....
de kleinste, de teerste en ik voel haar intens geluk,
door de warmte die haar streelt als de omarming van
een minnaar voor zijn geliefde....
Ze denkt niet meer, beleeft gewoon en geniet ten-
volle van het "nu moment" wetend dat niets afsterft
en dat alles herboren wordt in een eeuwig herbeginnen...

Een heel bijzondere ervaring voor mij, enkele dagen
v󳲠mijn verjaardag... een bevestiging van zoveel
existentiele vragen !

Bosrankje