Poëzie van de dag

Najaarszon

Je laat steeds meer horizon ongemoeid
en schuift steeds verder door de ramen.
Ben je door het schijnen zo vermoeid
of zweren de planeten tegen jou samen?

Ook de dag kort je stiekem geluidloos in
zodat wij, overmeesterd door de nacht
naar Kerstmis verlangen, het nieuw begin,
waarnaar al eeuwen wordt gesmacht.

Zelfs de wolken staan je naar het leven
zodat je soms de ganse dag verborgen blijft
Gelukkig blijf je ons gul je warmte geven
ofschoon de kou zelfs je stralen verstijft.

Ik mis je, zon, in deze koele najaarsdagen
en als je komt, is het om snel te verdwijnen,
Je dwingt me om elders warmte te vragen
Alleen liefde weerhoudt me weg te kwijnen