Poëzie van de dag

Eens had ik een hart van steen,
het had beslist zijn thuis verloren.
Het kon geen liefde meer geven of ontvangen.
Maar toen kwam jij in mijn leven.

De stenen begonnen weg te vallen
toen geluk mijn dagen ging vullen.
Een gevoel zo rijk en ook speciaal,
zou dit liefde kunnen zijn?
Ik bid dat het waar is.

Mijn hart zingt nu een liefdeslied
omdat ik weet dat het van boven gezonden is.
In mijn hart is nu warmte, het is niet koud,
en niet meer hard, maar met gouden vleugels.

Het stijgt boven de hemel uit, zo hoog.
Soms vraag ik mij af; waarom ik huil.
Het deel van mij; waarvan ik dacht
dat het weg was.

Het geschenk dat jij mij hebt gegeven
is zo belangrijk,kun je dat niet zien.
Geen verdriet meer of alleen zijn .
Mijn hart is teruggekeerd naar huis.

Morgenstern