Poëzie van de dag

Wachten

Als een kind dat steeds ouder worden wil
Tot de verloren tijd je nachten kwelt
Het maakt je jonge dromen grauw en kil
Alsof je opa weer wat uit zijn jeugd vertelt.

Als een echtpaar dat naar een kind verlangt
En de kalenders in een kist vergeet,
Zodra een andere aan de schoorsteen hangt
Die de tijd verorbert en oude dromen eet.

Als een grijsaard die de ochtendzon begroet,
Wetend dat al te snel een nieuwe avond valt
En na de middag loom een dutje doet
Terwijl ‘t verkeer hard door de straten knalt.

Als een schip dat op ‘t perron verschijnt,
Een fiets die door de ruimte banen trekt
Een afstand die krimpt en dan verdwijnt,
Een zee die droogt omdat de bodem lekt.

Als een lamp die klaagt over weinig stroom
Een diepe zucht die blaast van noord naar zuid
Een glimlach, restant van een wilde droom
verdwaalde hemelse geest, die nodigt je uit