Poëzie van de dag

Intens verdriet

Mijn lieve kleinste,
je nestelt je in mijn schoot,
je maakt je klein als een ongeboren kindje en
je rusteloze handjes zoeken houvast.

Ik voel je angst, je zorgen, jouw verdriet,
je weet het niet maar dat is ook het mijne.
Ik wil met je praten,
of het je helpen of troosten kan
denk ik zelfs niet…..

Je stelt geen vragen, je zoekt geborgenheid.
Jouw enige vraag was:" Dat zal jij toch niet doen?"
Ik stel je gerust en streel je… troostend,
radend naar wat er in dat hoofdje van jou nu omgaat
en ik zeg…….. niets.

Lieve kleine , wat ik je toen wel zeggen wou was:
"Jouw verdriet zal komen en gaan
zoals de winter, de zomer en de voorbije jaren.
Jouw wereld was nog o, zo klein
en degene van wie je zo ontzettend hield
stond er midden in.

Je moet geloven dat de pijn
zoals je die nu voelt niet blijft .
Je bent nog o, zo jong,
de toekomst wenkt,
er is nog zoveel te beleven, te ontdekken en te doen.

Leven lijkt nu gewoon maar leven
met verdriet , onzekerheid, twijfels aan oprechtheid
en het gemis van iemand waar je ontzettend veel van hield.
Eenmaal dood, weet je van niets meer,
geen pijn, geen verdriet of zorgen
ook geen knuffel meer
geen weerzien, geen dromen
en geen nieuwe morgen.

Ooit zal je beseffen dat
leven en dood
intens met elkaar verweven zijn,
dat alles onzeker is
en niemands leven een sprookje is,
dat ieder mens leeft met zijn eigen dromen
maar ook met zijn eigen tekortkomen.

Dat aanvaarden en erkennen
zal je helpen op je weg.
Een antwoord op "WAAROM?"
is er voor ons niet
maar wat we ècht willen onthouden en koesteren is:
dat degene die het beste
uit zichzelf gaf,
wat er ook gebeurde en ondanks alles,
een onvervangbaar, onvergetelijk iemand is en was.

Janina