Poëzie van de dag

Hardleers!

Sneeuw ruizelt zacht
onhoorbaar en blank.
Ik sta hier en wacht,
waar ben ik beland?
Een wereld van stilte,
waar jij mij niet wilde.
Ik ween zonder tranen
diep hier vanbinnen.

Een woordeloos huilen,
een krampend gevoel.
Ik stoot mij steeds builen,
ben nooit opgegroeid!
En deze emotie,
steeds weer die commotie,
ik blijf erin hangen
en staar voor mij uit.

Wanneer zal mijn hart
zijn lesje eens leren?
Wanneer wordt het hard
en kan het zich weren?
Het is steeds zo hardleers,
is nimmer geleerd!
Verdriet is er altijd
opnieuw keer op keer.