Poëzie van de dag

Virtueeltjes

Pas zaten ze er nog
de minuscule virtueeltjes
op mijn maagdelijke
witte blad.
Eentje met rode tresjes
en een leuke stoute mond
schoot propjes witte poëzie
van blauwgelijnd papier;
Ze kleefden op mijn zelfbehangen
veilige wand.

Het andere, 'n zusje
vol blauwe sproetjes,
poedelnaakt te gniffelen
in mijn kristallen inktpot.
Die wordt vast ziek
dacht ik
van al dat blauw.

Maar eer ik het geschreven had,
de woorden onderweg nog
ongeboren,
verdwenen ze..

Ik wist het
je wist ze.
Je mag ze nooit bewerken,
niet eenmaal zelfs,
dan gaan ze weg
en wordt je wakker
van hun schateren
verweg en onbereikbaar
hoog, zelfs voor de krant.
Hun dikke warme muggenbuikjes
op mijn plafond
van witte dromen
vol rode levensbloed,
zo mooi..
Misschien wordt het
morgen weer leesbaar..