Poëzie van de dag

Komen en gaan,
de tijd van laten gaan
is weer aangebroken,
ieder opnieuw
naar zijn eigen plek,
het eigen werk, dat wacht.

Het waren mooie dagen
zo te samen,
toch doet het altijd pijn, als het
doorknippen van de navelstreng.

Even waren ze opnieuw
mijn zonen, volwassenen nu
maar zo vertrouwd als weleer.

Herinneringen nemen zij mee
naar hun drukke bestaan.
En een afspraak om in de lente
weer een keer naar hen toe te gaan.

Moeders zullen altijd moeder zijn,
hoeveel jaren ze ook tellen.
Moeders zullen altijd bezorgd zijn,
over hun kinderen, groot of klein.

Zo werden zij geschapen
dat is hun levensdoel!

Ria