Poëzie van de dag

Tot na de komma

Ik heb het gevoel dat vele mensen
poëzie lezen als een boekhouder.
Correct tot na de komma.
Een balans van feiten.

Wetten van werkelijkheid.

Terwijl gedichten schrijven iets is
als zeepbellen blazen.
En lezen, ernaar grijpen.

Ernaast grijpen.
Zolang je maar weet:
er staat niet wat er staat.

De taal is slechts een verfborstel.
Je veegt wat kleur op het canvas.

En je zegt: dit is een pijp.
Pourtant: 'Ceci n'est pas une pipe'.

Je weet niet wat je schrijft.
Je kijkt. En gaat op zoek.
Is het dit, wat ik bedoel?

De lezer zet je op het verkeerde been.
Hij meent dat hij het weet.
En soms geloof je hem.

Eerder dan jezelf.

Tot na de komma.

Uvi