Poëzie van de dag

Tijd

''Ja" zei mijn vader traag,
zolang geleden zevenentachtig:
'Jong, er is alleen vandaag'
zei hij en volgde toen even
de kopren slinger
van de klok die van zover ik weet
het ritme van ons leven thuis
aanwees en stipt de dagen telde
aan elk van ons gegeven.

'Alleen vandaag.' hij knikte
wat weemoed in zijn ogen,
'Want gisteren is al voorbij
en vroeger.
Hij keek door 't tuinraam
of hij daar gisteren nog kon zien,
het perkje van toen met Franse rozen
en moeder die ons met verkeerde namen
voor 't eten riep.

We hebben slechts vandaag
voor feesten en beminnen
voor af en toe
een flits van schoonheid, een sprankel van geluk
die we elkander gaven;
om van een kind de eerste kreet
te horen en lieve doden te begraven.
Alleen vandaag om voor elkaar te zorgen
om aan een bloem te ruiken,
want 'misschien' hij zuchtte, '
'Missschien komt er geen morgen.'

Give