Poëzie van de dag

MOEDERS KAMER

Haar kamertje was een heuse kamer,
van vier bij vier en met twee grote ramen.
Een op het zuiden, de andere op het westen.
Als de zon van de partij was genoot zij er
van de vroege middag tot aan zonsondergang.

Bomen omkransten de kamer, en brachten
tijdens hete dagen de nodige lommer.
In de winter waren het trouwe wachters,
die berken, met hun kantwerk van takjes,
feeëriek verlicht in de maneschijn.

De buurvrouw had een raampje
in de zijkant van haar woning.
Voor mijn moeder was dat
een vertrouwd gevoel, vertelde ze mij.
Zolang het licht in die keuken scheen
voelde zij zich veilig en tevree.

Een beetje een rare gedachte, vooral
omdat haar kamer naast de onze lag
en wij voor haar welzijn en veiligheid
verantwoordelijk waren, wat zij wel wist.
Maar zij hield niet van donker,
en sliep met de gordijnen open.

Reeds meer dan tien jaren zijn voorbij gegaan.
De kamer kreeg een nieuwe bestemming,
maar iedere keer als ik er vertoef,
zie ik haar weer zitten voor het raam.
Of later, gekluisterd aan haar bed
en ik naast haar, luisterend of vertellend.

Als oudste van vijf, herinner ik mij zo goed,
hoe zij zorgde voor haar grote gezin,
bij ons waakte als we ziek waren, hoe
zij ons vertroetelde en bij het slapengaan,
met haar lieve, warme stem,
de mooiste avond-liedekes zong.

Een beetje hebben wij haar teruggeven,
die jaren dat zij bij ons verbleef;
herinneringen blijven verder leven...
Zo zorgde zij voor haar ouders,
en wij voor haar. Zal de geschiedenis
zich herhalen, ik hoop het maar?

Mijn vader stierf gans onverwacht.
mijn moeder verbleef bij ons, die eerste nacht.
Onze jongste zoon, toen vijftien jaar,
heeft haar zijn kamer, zonder morren afgestaan.

Ria