Poëzie van de dag

Lenteonweer

Mijn blikken beroeren het droeve van 't lijden
van rozen die breken in zwiepende wind
aan horizon toornen zich wolken die schreiden
als reuzen in eindtijd; stil weent een kind

Wild veegt een regen en hagelt op straten
omarmt en wurgt de natuur met geweld
parken en lanen nu leeg en verlaten
reeds zie je de eerste bomen geveld

De hemel spuwt vuur, een kraaienvlucht trekt
als diepzwarte as naar waar het gebrand
en laatste gedachte aan redding genekt
voor altijd verloren, tot het duister verband.

Sunset