Poëzie van de dag

Ik wil voelen dat ik leef

Naai mij wilde rozen aan de zoom
en leen mij dan dit kleed slechts voor wat tijd
stil gaat mijn droom onopgemerkt
zijn gang van spijt en lang en breed
zoekt hij het wijd waar ook de vlinder vliegt
vrij naar het licht al kent hij niet het vuur
en ook zijn tere vleugels niet dus valt hij
valt hij naar benee langsheen een brandgang
tot waar een adelaar in wilde vijverjacht
vangt met zijn scherpe klauwen
een vis die veel te zwaar voor hem - o wee
vecht, vecht in het begin nog fris
krijgt hij zijn prooi toch nimmer mee
of zelfs nog maar omhoog en sterft
de schoonheid van zijn brekend oog
is als ’t vervagen van een regenboog

Reinig mij feestelijk elke hemelwelving
zo dat ik mij herinneren kan het uur
en al het andere wat rest - ban spijt -
verlaat ik voor de puurheid van natuur
waar vreugde bloeiend leven schrijft.

Sunset