Poëzie van de dag

In naam van de tuin

Hij kreeg vele namen.
Verlangen en vrees, hoop en liefde,
inspireert.

De oude naam uit mijn jeugd
ben ik reeds lang vergeten.
Het was eerder angst en beven.

Nu blijft Hij voor mij
nog over als
de Tuinman, de Schilder.

In geen enkel Museum
zag ik un tableau vivant of
une nature morte
die zijn avonden kan imiteren.

Hier op zolder
zit ik op de eerste rij.
Van het Balkon.
Als de avond ligt te sterven
op de horizon.

Maar vooral mijn tuin, beneden,
liefst met een diminutiefje geschreven,
is onherkenbaar
uit z'n winterslaap geschilderd.

Dank u voor het frêle blauw
van de regen,
die over de beukenhaag hangt.
Ook gij bedankt, buurvrouw.

En al dat woekerende groen
dat nu die winterse kaalheid
overkoepelt...

O, mijn God,
wat ben jij een geweldige Tuinman.
Ik dank u. Namens. Amen.

Uvi