Poëzie van de dag

Nachtraven

Op de grens van het slapen...
Dat heel bijzonder gevoel,
zweven tussen twee werelden,
zich eindelijk laten glijden...
met vertrouwen
het bestaan los laten...

Maar ik kan het niet,
iets ongewoons,
ondefinieerbaar,
maak mij ongerust.

Door het half open raam,
zie ik dat de nacht is ingevallen,
alles lijkt rustig en toch...

Ineens,
besef ik wat mij verontrust :
de melodieuze, melancholische
zang van een merel...zo laat !
Ben ik aan 't dromen ?

Ik moet gaan kijken...
Op het balkon,
voel ik de koelte van de nacht ;
een zacht briesje
streelt speels mijn haren...

De opaalachtige uitstraling
van de volle maan belicht het
plat dak van de achterbouw...

Het is nu middernacht
en het vogelvolkje
hoort op dit uur te slapen
behalve de nachtuilen
of nachtraven zoals wij...

Maar de merels ?
Die nemen "un bain de minuit"
in een regenplasje
en schudden zich vrolijk af ...
Wat een vreemde tafereel !

Hoe dikwijls ben ik 's nachts
blijven dromen in de tuin ...
maar nog nooit had ik zoiets
zien gebeuren.

Ik voel mij bevoorrecht om
zo'n geschenk te hebben gekregen,
alsof de natuur mij een geheim
had willen prijs geven...

Vol dankbaarheid,
doe ik de deur van 't balkon
zachtjes dicht en, op de tenen,
ga ik terug in de slaapkamer
en kruip geruisloos
onder de lakens...

In je slaap,
draai jij je om en ik kom schuilen
in het warm nestje van je armen...
Mijn huid is ijskoud .
Onbewust, masseer je mijne rug
en ik laat mij in slaap strelen
door je warme handen...

Morgen zal ik je alles vertellen.

Bosrankje