Poëzie van de dag

Dromenland

Wakker maar niet helemaal...
tussen leven, dood en dromen.
Het alfa punt... niet meer waken
maar nog niet slapen...
mijn ziel leeft buiten mijn lichaam
't is net of ik mezelf zie liggen.
Onrustig, benauwd, woelig en bezweet.
Ik weet dat ik nog leef
en toch lijkt alles irreëel...

Is het dat wat men voelt bij de dood ?
Ineens, ben ik niet meer bang.
Ik zou zeggen...
dat ik me zelfs plots heel goed voel !
Zo licht, etherisch,
in gewichtloosheid als een astronaut....
Vroeger, droomde ik dat ik kon vliegen !
Eerst door de deuren,
dan door het veranda-venster en zo
naar de tuin, mijn prachtige tuin !

Ik voelde mij als een vlinder...
Een heel bijzondere gewaarwording.
Geen lichaam meer, geen echt bestaan...
vrij van alle gedwongenheid,
beperktheden, aardse verplichtingen...

Ik bleef heel lang fladderen
tussen de struiken vol rijpe bessen,
de naar honing ruikende tuinkamperfoelie,
de blauw-paarse hortensias,
de hoogklimmende clematis
met haar bebloemde kronkelende ranken,
de sprookjesachtige maagdelijke bruidssluier,
neerbuigend onder sneeuwwitte trossen
vol zoemende bijen, duizelig
door haar bedwelmende geur.....

En dan, als ik de pracht van mijn tuin
genoeg bewonderd had,
keek ik naar de zon,
bijna verblind door 't felle licht,
en nam eindelijk
een hogere vlucht naar de kosmos.......

Telkens ik wakker werd,
was ik zo teleurgesteld
dat het slechts 'n droom was !
ik bleef een tijd heel rustig liggen,
ineengeschrompeld, een beetje duizelig,
bijna misselijk... geblokkeerd in een rustpunt
tussen droom en leven...
Ik was zo graag terug gegaan naar het nu
bijna vertrouwde onbekende !

En vannacht, hoopte ik terug te gaan
naar de dromen van mijn kindertijd toen ik me
als een elfje voelde...
Helaas, mijn levenservaringen wogen te zwaar !

Ik wanhoop niet
en ooit zal ik terug kunnen vliegen...
Misschien niet naar het land der dromen
maar in de Kosmos
of in de Abysse
voor de eeuwigheid......

Bosrankje