Poëzie van de dag

Dat heet dan gelukkig zijn...

Zachtjes wegdoezelen op een bank
aan het Zwin,
het is bijna windstil.

De warmte van de zon
op m'n gezicht,
mijn hoofd tegen je schouder,
zo zalig,
dat valt wel even vol te houden.

Het ruisen van de zee,
het krijsen van de meeuwen,
de waterpoelen,
waar in de lente
de vogels broeden,
zo désolaat en verlaten.

Ook jij zit te gapen,
na die fietstocht langs de zee,
ja,
ik ben er me van bewust,
we hebben het goed,
zo met z'n twee.

Hilde