Poëzie van de dag

Praten met stenen

Hier sta ik dan,

moederziel alleen
Omringd
door een kleurenpracht van bloemen
Van onschuldig wit,
tot bloed,
diep, donkerrood
Het aanzicht maakt me warm
en toch,
ben ik omsingeld
door de stilte van de dood

Hier sta ik dan,

moederziel alleen
Ik ben gekomen om te praten
Maar het lukt me niet,
te praten tegen een
grijze, koude, kille steen

Hier zit ik dan,

moederziel alleen
Geknield,
mijn linkerhand
rustend waar ik denk
dat eens je hart heftig klopte
In de rechter hand,
een bloem
Geen grote witte, gele of roze
Het is diegene,
die je ooit
voor mij speciaal hebt uitgekozen

Ik ga maar weer,

moederziel alleen
Ik neem de bloem weer mee
Omdat ik niet zou kunnen verdragen,
dat de winter haar kleur zou vervagen
Ik laat ze liever drijven in mijn hart
in onze denkbeeldige zee
Daar waar ze hoort,
daar waar liefde heerst van ons alleen
Daar waar ik urenlang met je praat

Want ik wil niet praten tegen een steen

Tinneke