Poëzie van de dag

Verloren ster

Het koude avondlicht
doorkerfd
van witte nepkometen
uit mensenhand,
zoek ik vergeefs de ster
waarover wijzen spraken.

Wie droomt nog van die weg
in dit verblindend donker
waar zonder stergeflonker
zovelen aarzelend tasten:
er moet een poort zijn
ergens en een pad
naar het beloofde land.

Een weg naar zin en vrede,
een uitgestoken hand,
nu aan zovele gevels
van koude mensenhuizen
de rode zinloosheid
aan witte touwtjes binnenklimt.

Laat het toch stil zijn even
dan kunnen wij weer horen
het schreien van een kind,
het kind zolang verloren
en uit ons hart en leven
uitgeband, vergeefs of niet geboren.

Zijn wij dan zo verblind..
zijn wij vergeefs bemind?

GIVE