Poëzie van de dag

Stille nacht

En het was stil
nadat een laatste zucht
zich op zijn weg bevond
en zwevend vanuit eeuwigheid
verzonk in wintervelden

Hoe stil was het
toen zacht de nacht
een zijden mantel over ons gelegd
het leven hemelwaarts zich dwong
en engelen zongen ‘t gaat de mensheid goed

En het is stil
waar zandkorrels zich wrijven
tranen als voedsel geven
zich het genezen toont
in eeuwig leven.

Sunset