Poëzie van de dag

Winterkou

Ik sukkel door de koude ochtend
Zet stap voor stap voorzichtig neer
De wind vergezelt mij hortend
IJzig oosters zo hij mij flankeert.

Doch dapper stap ik verder door
Langs spoor door veld en wei
Op weg geen enkel mensenspoor
Een trein gestaag komt dichterbij.

Geraak ik goed en gaaf weer thuis
Ik kijk voortdurend achter mij
Hoever nog ik voel mij niet pluis
En sneeuw zorgt voor een glijpartij!

Verkleumd, vermoeid kom ik er aan
De woning straalt haar warmte uit!
Wat heb ik mijzelf wel aangedaan
Verkrampt en rood is nu mijn huid.

Een deken brengt weldra soelaas
Mijn bloed doorstroomt mijn ad’ren
De kachel lacht wat ben je dwaas
Ga nooit weer in zo’n kou kad’ren.

Gustilpe