Poëzie van de dag

Wintersprookje

Helemaal omringd door sneeuw.
Een lekker warm huisje,
waarin je schuilen kan.
Lange wandelingen,
zachte, malse stappen,
tot over je enkels in de sneeuw.

Onderweg halte houden bij een
lekker gestookte vuurpot,
je bijna bevroren neus, ontdooien,
je handen warmen
en stilaan de nevel zien vallen
over het uitgestrekt sneeuwlandschap.

Dicht bij elkaar aanleunen,
een eenzaam, achtergebleven paard strelen.
Hij droeg weliswaar een winterjas.

En dan de winterzon zien ondergaan,
sneeuw in goud zien veranderen.
De terugweg aanvangen
met pillampen en maneschijn.

En thuis komen, in een gehuurd huisje,
met zijn Ardense warmte,
lekkere erwtensoep eten
met bruine, dikke sneden brood,
belegd met echte boter.

En daarna bij het haardvuur,
samen neuriën, zachtjes vertellen.
En genieten, genieten van de rust
en van elkaar, wij de ouders
en de kinderen.
Zalig!

Je zal al wel gemerkt hebben
dat deze droom ooit eens echt gebeurde.
Een weekendje Spa,
en "neen", zei Pientje,
"er zal geen speldenkop sneeuw vallen
dit weekend."

Maar Pietje had ook een bijnaam,
weet je nog, " de leug...."
karrenvrachten sneeuw vielen er.

Resultaat, sneeuwkettingen
en heerlijke wandelingen,
langlaufen en skiën.

Soms zijn dromen geen bedrog.

Ria