Poëzie van de dag

Thuis


De wind heette me welkom toen ik thuiskwam.
Het ontroerde me. Zoveel trouw.
Hij kwispelde in de bomen als een tevreden hond.
Thuis. Is mijn tederste woord.
Ik streelde de hortensia's. En die enige late roos.
Mijn vingers voelden hun trage ademhalen.
Over de tegula's ligt het patin gespreid.
Van voeten. En van tijd.
Als ik goed luister hoor ik nog de stemmen.
...

Zo nu en dan, blader ik door m'n oude dagboek.
Uit het stuk dat ik kon recupereren
nadat ik het virtueel stukscheurde.
Twee jaar geleden ongeveer.
Dit zijn stukjes leven. Ogenblikken.
Blikken van ogen. En 'luistervinken'.
Ach, ondertussen is er verdriet
tussen de voegen gekropen. En ook angst.
Maar de liefde is gebleven.
Het huis. De trappen. De zolder.
De tuin nog meer verwilderd.
Mijn huid om in te wonen.
Thuis.

Uvi