Poëzie van de dag

De onleesbare liefde

Luisteren is schrijven. Vooral zien.
Het is een bizar gevoel. Ik zet mij voor dit burootje.
En de witte vlakte. Ik hoor, zomaar, een zin.

De onleesbare liefde.

Daar staat ie dan. En nu moet ik verder.
Wat kan er nog volgen achter zo'n woorden?
Voor mij: zwijgen. Een punt van stilte.

Want elk schrijven tast deze titel aan.

En toch. Ik zie ogen.
Die van een vrouw. Hoor stappen.
Ze komen en gaan.

Ik luister naar haar leegte.
Voel de ijstijd van afstand.
Het mos van vervreemding.

Over de trage jaren groeit gemis.
Onschrijfbaar vergeten.
Onbeschrijfbaar weten.

En blind verlangen.

Uvi