Poëzie van de dag

Zomaar een lenteochtend

Uit twijgen druppelt
’t eerste licht van dag
wind bezingt de nieuwe namen
voor dingen die wij vroeger
anders noemden

De dode hoek van muren
die zich in onze rug ontmoeten
om ’t twijfelend zwijgen te besluiten
waar wij in onmin leven
tussen liggen blijven of opstaan

Stemmen die eindeloos zacht
zoet deel uitmaken van
geconcentreerd sidderen
voor elk beven diep in onszelf
vallen sloten van deuren en

Openen zich harten die voorheen
in ‘t duister sliepen en nu
stil op antwoord wachten
tijdens het ochtendlijk vel op huid
groenen blauw de ogen.

Sunset