Poëzie van de dag

19 Maart 2013.

’t Is al een paar weken geleden.

We dronken een kopje koffie.

Een bleke zon scheen door ongewassen ramen.

Spijtig, ik hou van zuiver, doorschijnend, helder.

Maar de koffie was lekker en het toetje erbij ook.

‘n Tafeltje verder, drie dames, één voerde het woord.

De winterzon kuste de lachrimpeltjes in haar gelaat;

de tafelgenoten, tot in de puntjes verzorgd.

Haar stem nodigde uit tot luisteren;

niet te luid, maar overtuigend.

De twee nette dames namen haar ernstig,

men zag het aan heel hun houding.

Ook mijn aandacht was gewekt.

ze vertelde over de waarde van het gebed,

en over het feest van die dag, Sint Jozef,

daar waren ze trouwens naar onderweg.

De aandacht van haar luisteraars

fleurde haar verjongend op.

Ze vertelde over Lourdes en Fatima,

plaatsen waar Maria verscheen.

De medereizigers knikten en beaamden.

Maar de klok tikt en de tijd verstrijkt…

‘Snel, of we komen nog te laat.

We mogen Sint Jozef niet laten wachten.’

Een sjaal, nog een sjaal, een muts,

een oude anorak,

Ze voelt mijn blik, ik knik

en voor ik het besef steek ik mijn duim op:

‘Bravo, zo’n prachtige getuigenis.’

‘En dat in deze tijd.’ Ze glimlacht verlegen.

‘Gaan jullie naar Kapellen’ vraag ik haar.

Ze knikt. ‘Bidden jullie een gebedje voor ons?’

En méér dan één ook, lachen haar rimpeltjes.

"Uit de " Zaligsprekingen - Mattheus 5:1-12,"

ook " Bergrede" genaamd